Si Guidance

Sisimulan ko ang kwento ng pagkatapos kong pumunta ng Uno HS, sabay kaming pumunta ni Thirdy sa school, sinakyan namen eh ang jeep na pa-Morayta Gastam, pero pumasok ako sa Recto Gate at ang alibi ko sa guard para makapasok eh pupunta ako ng CRSS, aaminin ko tinamad akong magproseso ng enrolment ko, but I guess, sinusubukan lang ako ni God kung talagang ipapagpatuloy ko. I admit, isang malaking challenge ito sa akin, nakakahiya rin na pumasok pasok sa loob ng BA office, aakalain na you excel most of the time. Pero nakakapagod din, nakakapagod na nakakahiya. Nakakapagod na in a sense na isang subject nalang babalikan mo, and nakakahiya kasi magpa-process ka kasi may bagsak ka for the second time around. Pero siguro ang mas mahalagang nangyari na natutunan ko, alam ko na kung ano ang kakayahan ko, sinasabi nila I am Mature enough, but I said no, kasi hindi naman talaga. Marami pa akong dapat matutunan lalo na sa sarili ko, one of them is discipline, nagiging sakit ko na talaga ang pagiging tardy ko and I have to resolve it on my own.

 

Nung pumasok ako sa Guidance and Counceling Office, nag-antay lang ako ng ilang saglit para maka-usap ko ang Guidance Councelor for BA, yung Guidance Councelor namen, maraming naiirita sa kanya, kesyo katagal tagal nya, andaming keme sa buhay. Pag pasok ko sa Counseling Room ayan na sya, sinabi ko kaagad, I didn't make it for the second time around, and you know as time goes by, di ako nabore sa kanya, natuwa ako habang nakikipagkwentuhan ako sa kanya and at the same time, saying praises to our God, Almighty Father. Sinsabi nila "Matagal yang makipag-usap" Sa isip isip ko, oo nga matagal nga pero no regrets naman. Medyo matagala din ang lag, kasi prinint pa nila ang grades ko, and ayan na naman sila, SAYANG. Haha! I'm getting used to it. Natatawa nga ako eh, ano to? Counceling ba to o Exit Interview? Sa kasagsagan na wala akong ginagawa, may isang lalaki dun, nagpapatugtog ng Shakira at ng Beyonce', gusto kong jumoin sa trip nya, at na-eenhance na ang radar ko, impernes. LOL Kaso iniisip ko naman baka mamaya magulat sila at sabay sabing… AY?? BIOLA MAMA PALA ITEMBANGCHI! Hahaha!

 

Haha! Ayun lang. :p Salamat sa pagbabasa ng non-sense kong blogpost. :p

Samu’t saring Pangyayari

Kung napansin nyo (Maka-nyo talaga eh 'no? Kala mo daming nagbabasa ng blogsite neto. Assuming! LOL), nawala ang mga previous post ko. Wala lang, trip ko lang alisin. Haha! Eh pano ba naman kasi nilangaw na tong blogsite na to. So I must restart… Again. Hahaha! Chika lang. LOL

Well, andaming nangyare ngayong araw na to. Imba! Hindi ko mawari na sa sched kong to, naging productive sya oo, pero samu't-sari sya. Oo, samu't-sari.

Umpisahan naten, nag-tweet ako kanina sa twitter, san pa nga ba edi dun lang, alangan naman mag-tweet ka sa Facebook at mag-update status ka sa Twitter. HAHA! Waley. Imba! Akala ko, since nag-umpisa ang araw ko ng badtrip, akala ko it follows that my whole day would become one. So yun na, dahil sa simpleng hair dryer, nagkasagutan kami ng aking Ina, aaminin ko nakagawa ako ng kasalanan sa kanya but it doesn't follow that she will do the same. Sam mga magulang dyan, hindi ibig sabihin na mas nakakatanda kayo, hindi ibig sabihin na mas tama kayo at mas mali kami, Yes, we respect you and you have the authority, but we need some respect also, because at the end of the day, all of us need some respect na naayon sa ating pagkilos. So, I went to school to meet Moh-nee-kuh, one of my closest friends to get some stuff for our Baby SS then Cubao afterwards. Then after spending some time to Cubao, I took a ride in Line 3 to go to DFA Aseana for the application of my passport. YES! That passport application, it took me for almost a month, for re-appointment, due to my own sickness, TARDINESS. Akala ko yang Stored Value Ticket ko sa Line 3 eh nawalan na ng bisa kasi bibihira lang naman ako sumakay sa kahabaan ng EDSA, naka-tsamba nga eh. LOL So, as soon as I arrived at Taft Avenue Station, almost 30 minutes din ang byahe, I took a cab going to Aseana, grabe it took me for about 5 minutes just to have one. Di pala kalayuan simula sa EDSA ang Aseana, so sabi ko, congratulations sa akin, makakapag-apply na ako ng biglang sabi ng sekyu pagpasaok ko…

 

Sekyu: Ser, mag-aapply ho?

Prangke: Opo.

Sekyu: Ser, pasensya na. (Sabay turo sa nakasulat sa ibaba hawak ng kanyang stick. Bawal pala naka-flops at shorts K DOT.)

Prangke: (Tiis ganda paren, Angola ang peg sabay sabi kay Kuyang Sekyu ng:) Okay po kuya.

Sekyu: Pa-confirm nyo nalang ho, pag na-confirm nyo na pede na kayong bumalik anytime.

Prangke: Okay.

 

Akala ko, for the third time around nabulilyaso na naman ang Passport application ko, buti hindi na. Kasi yung unang appointment, di ko na-print ang application form kasi nalate sa gising, pangalawang beses, nakalimutan ang dokumeto. Ngayon naman, naka-shorts at flops ako. Adik lang. Ayun, after nun, then nag-sidetrip sa MOA since magkapitbahay lang sila ni Mareng DFA Aseana, sumakay ako ng jeep jeepan na multicab. Nag-ikot ikot, ng napadpad ako sa may bandang Department Store ng SM, heto ang twist, may taong hayup na mukhang foreigner na BASKIL, NA ANG GROSS NG HITSURA na alam mong naghahanap ng ka-sex. Gagung yun. Kung si Mario Maurer o si Paulo Avelino siguro nagbigay ng senyas, ay laka! Gow lang. HAHAHAHA!! Pero akala ko, susundan ako nun, but thankfully hindi naman. So hanggang sa napag-tripan kong sumakay ng Tram inikot ang perimeter ng MOA, nagsulat sa planner at napadpad sa Globe Service Center at sa Power Mac, nawili sa kakagamit ng iPad at ng BB PlayBook, friend, isang oras lang naman ang inialgi ko dun. Mas tumagal ako sa Power Mac, akala ko okay na ang Samsung Galaxy Tab 10.1, naku hindi rin pala, mas favor pa ako sa PlayBook at sa iPad. Tapos ayun, inevaluate ko na yung dalawa and it turned out I its still, iPad2 caught my attention. So, nekshir, target ko na sya. :p

Ng mga 6 pm na I decided na uuwi na ako, since alaws naman na akong gagawin sa MOA. So sumakay ako ng muticab papuntang Buendia, pero heto ang siste, din a ako nag-LRT, ang tindi, mas mahal na nga mag-jeep inabot pa ako ng halos isang oras sa daan. Nakatulog na lahat lahat wala paren. Grabe.

Pagkauwi sa bahay, kunwari hindi ako makahinga para di ako kausapin, hanggang sa nakatulog ako, ang bitch ko no? Sabi ko nga, Peg ko si Rubi, di na si Anne Curtis. Hahahaha!!

Wala lang naman, nakakatawang isipin na lahat ng Linya ng Tren nasakyan ko kanina tapos daming nangyare. Bukas kaya ano kaya mangyayare? Naku mahaba-habang journey na naman ito. Sana magising ng maaga para maasikaso ko na school ko, and I am deeply considering whether to apply on a BPO unit or not. Ayaw ko kasing umasa o dumepende sa nanay ko. Iba paren kapag sarili mong pera. At maexperience naren ang magkatrabaho. J So long!

I love ya bitchez! : )))))